Մատթեոսի Ավետարանի մեկնությունից

(մեկնություն Երանիների)


Սկիզբը՝ թիվ 13-15 (2010 Հուլիս Բ — Օգոստոս Բ)

 
Այստեղ ասում է, թե՝ «Մեծ է ձեր վարձքը երկնքում»: Իսկ Ղուկասը նրանց է մատուցում Քրիստոսի մեծ մխիթարությունը: Քանզի ոչ միայն երանելի է համարում նրանց, ում բամբասում են Աստծո պատճառով, այլ նաեւ եղկելի է համարում նրանց, ովքեր իրենց մասին բոլորից բարի բաներ են լսում. «Վա՛յ ձեզ, ասում է, երբ բոլոր մարդիկ բարի բաներ ասեն ձեր մասին»: Անգամ առաքյալների մասին են ոմանք, եւ ոչ բոլորը, բարի բաներ խոսում: Դրա համար էլ ոչ թե ասաց, թե՝ եթե մարդիկ, այլ թե՝ բոլոր մարդիկ ձեր մասին բարի խոսեն: Քանզի անհնարին է, որ բոլոր մարդկանցից բարի բաներ լսեն առաքինությամբ ապրողները:

Դարձյալ ասում է. «Եթե ձեր մասին չար անուն հանեն, ուրախացեք ու ցնծացեք»: Քանզի մեծ հատուցումներ են սահմանված ոչ միայն ճգնություններին, այլ նաեւ բամբասանքներին համբերելու համար: Ուստիեւ չի ասում, թե՝ եթե ձեզ հալածեն ու սպանեն, այլ թե՝ «Երբ ձեզ նախատեն եւ ձեր մասին ամեն տեսակի չար բան ասեն»: Քանզի դժնդակ բամբասանքներն առավել չար են, քան գործերը. որովհետեւ ճգնությունների ցավերն սփոփում է շատ բան՝ բազմության խրախույսը, մտերիմների հարգանքը, պսակներ են մատուցում նրան եւ պատմում են, թե անվանի են, բայց չարախոսությանը մխիթարություն չկա, եւ չի երեւում, թե մեծ արդարություն է այն, եւ պատերազմողին ճգնություններից առավել է կսկծեցնում, եւ շատերը, աղետներին չդիմանալով, մտաբրում են խեղդվելու մասին:

Ինչո՞ւ ես զարմանում սրա վրա. մատնիչին՝ պիղծ, անամոթ եւ բոլորի առջեւ ակնկոր, այսպիսի ամոթալի գործերը կախաղանի են բերում: Հոբը, ով ադամանդի պես ամուր եւ ժայռից առավել հաստատուն էր, երբ զրկվեց իր ողջ ունեցվածքից, անտանելի կտտանքների ենթարկվեց, հանկարծակի անորդի ու անժառանգ մնաց, իր մարմնից խլրտալով որդերի աղբյուր ելավ, եւ իր դեմ ելած տեսավ նաեւ իր կնոջը, ամեն բան դյուրությամբ քերեց հեռացրեց իրենից միաժամանակ: Բայց երբ տեսավ իր բարեկամներին, որ նախատում էին եւ իր մասին չարաչար կարծիքներ հայտնում, թե պատիժների է մատնվել իր մեղքերի համար, այն նահատակը՝ մեծ ու առաքինի այրը, խռովվեց ու զայրացավ:

Դավիթը նույնպես, թողնելով իր բոլոր վշտերը, Աստծուն խնդրում էր իրեն բամբասողներից վրեժ առնել. «Թո՛ւյլ տուր, ասում է, նրան, որ անիծի, որովհետեւ Տերն այդպես հրամայեց, որպեսզի տեսնի իմ վիշտը եւ ինձ բարիք հատուցի դրա անեծքի դիմաց»: Իսկ Պողոսը պատվում է ոչ միայն ճգնողներին ու չարչարվողներին, այլ նաեւ բամբասվողներին. «Հիշե՛ք, ասում է, առաջին օրերը, երբ համբերեցիք բազում ճգնությունների, նախատինքների ու նեղությունների»: Այդ ամենի համար Քրիստոսը մեծ վարձ ստացավ:

Բայց որպեսզի ոչ ոք չասի, թե՝ Դու, որ այստեղ վրեժ չես լուծում եւ չես փակում դրանց բերանները, այնտեղ վա՞րձ կտաս, մեջ է բերում մարգարեներին, որպեսզի ցույց տա, թե Աստված նրանց համար նույնպես վրեժ չլուծեց: Եթե այնժամ, երբ անմիջապես ելնում էին՝ վրեժխնդրություն հատուցելու, կրթում էր հանդերձյալ [բարիքներով], ապա որքա՜ն առավել այժմ, երբ ավելի պարզ ու հայտնի դարձավ հույսը, եւ մեծ ու առավել՝ զգաստությունը: Եվ տե՛ս, թե որպիսի պատվիրան է դնում սրա դիմաց. ցույց է տալիս, թե այլ կերպ անհնարին է, որ հարկ է, որ նախ ամեն բանով պատրաստված լինի, հետո միայն ելնի նահատակության: Ուստիեւ նախ պատրաստում է պատվիրանների ճանապարհը առաջինից դեպի հաջորդները եւ իբրեւ ոսկե շղթա տող՝ առ տող բերում է պատվիրանները. եթե մեկը խոնարհ է, ապա պարզ է, որ սգում է իր մեղքերի համար: Ով [իր մեղքերի համար] սգացող է ու հեզ, պարզ է, որ արդար է եւ ողորմած: Ով ողորմած է եւ արդար, պարզ է, որ սրտով մտախոհ ու սուրբ է: Պատշաճ է, որ այդպիսին նաեւ խաղաղարար լինի: Իսկ նա, ով ցույց է տալիս իր մեջ եղած բոլոր արդարութունները, այդպիսին պատրաստ է ճգնությունների եւ ամենեւին չի խռովվում իր մասին բամբասանքներ լսելիս, չի վախենում, երբ բյուրավոր չարչարաններ է կրում:

Արդ, երբ խրատեց նրանց պատշաճ խրատներով, հանգստացրեց նրանց հարգանքով ու գովությամբ: Քանզի բարձր էին հրամաններն ու հնից շատ ավելի մեծ, որպեսզի չխռովվեն եւ չասեն, թե ինչպես կարող են այդպիսի առաքինություններ ցույց տալ իրենց մեջ, լսի՛ր, թե ինչ է ասում. «Դուք եք երկրի աղը»: Որպեսզի ցույց տա, որ ոչ  թե մեկ ազգի մոտ պիտի ուղարկի նրանց, ինչպես մարգարեներին, այլ  երկու, տասը կամ քսան քաղաք, բոլոր երկրները, ծովերն ու ամբողջ աշխարհը, որոնք ամբողջովին չարիքի մեջ էին: «Դուք եք երկրի աղը» ասելով՝ նաեւ ցույց տվեց, թե մարդկային բնությունն ամբողջովին անհամացել ու փտել էր մեղքերի հարվածներից: Այդ պատճառով էլ նրանցից այսպիսի առաքինություններ է խնդրում, որպեսզի պիտանի լինեն դարման լինելու բոլորին: Քանզի հեզը, խոնարհը, ողորմածն ու արդարը ոչ միայն իր անձը կկորզի դեպի առաքինությունները, այլ նաեւ բազմությունների համար կպեղի գեղեցիկ աղբուր ՝ բխելու մաքուր ջուր, երբ սրտով սուրբ, խաղաղարար եւ ճշմարտության համար հալածվող մարդը իր վարքը ուղղի՝ ընդհանուրի օգուտի համար:

Եվ արդ, նրանք ինչպե՞ս կհամեմեն նեխածությունները. անհնարին է այդ, քանզի անհնարին է, որ աղն օգնի նեխածին: Այլ նրանք (առաքյալները) աղում եւ պինդ պահում էին նրանց, ում  նախ նորոգում, մաքրում էին  վատ հոտից: Մեղքերի փտածությունից նորոգում էին Քրստոսի ուղղությունները, իսկ նրանց գործն այն էր, որ ջանքեր թափեն ու տառապեն, որ նրանք նույնին չդառնան:

Տեսնո՞ւմ ես, թե ինչպես է քայլ առ քայլ մարգարեներից առավել ազնիվ ցույց տալիս նրանց, որոնք ոչ միայն պաղեստինցիների երկրում էին վարդապետներ լինելու, այլ ողջ աշխարհում, եւ ոչ թե զուր, այլ ահարկու վարդապետներ: Եվ զարմանալին այն էր, որ ո՛չ խնդրում էին որեւէ մեկին, ո՛չ հպատակվում էին որեւէ մեկի, այլ կսկծեցնում էին, ինչպես աղը, եւ ցանկալի էին լինում բոլորին: Եվ մի՛ զարմացեք, որ բոլորին թողած՝ միայն ձեզ հետ եմ խոսում եւ ձգում տանում եմ դեպի մեծագույն ճգնությունները, այլ զարմացեք նրա վրա, թե որքան քաղաքների, ժողովուրդների եւ ազգերի մեջ եմ առաքելու ձեզ՝ լինելու վերակացուներ: Եվ ոչ միայն կամենում եմ, որ իմաստուն լինեք, այլ որ նաեւ շատերին իմաստուններ դարձնեք: Քանզի հույժ պետք է, որ իմաստուն լինեն նրանք, ումից կախված է մյուսների փրկությունը:

Շարունակելի

 

Գրաբարից փոխադրեց Մարթա ԱՐԱԲՅԱՆԸ

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s