Ծընընդեան օրն էր Մանուկին.
Հրեշտակներու հոյլեր անթիւ
Այցելելով իրեն՝ անգին
Նուէրներ կուտան տօնին առթիւ։
Ինչե՜ր բերին, ա՛հ, Յիսուսին.
Թարմ պըտուղներ, միրգեր անբաւ,
Դըրախտի խընձոր, ու միասին
Ընդելուզուած թուզ ու արմաւ։
Ուրիշներ ալ կը տեղային
Ծաղկի փունջեր եթերային,
Բերին նաեւ զարդեր ոսկի,
Իբրեւ պճինք գլխու՝ լանջքի.
Եւ իր գողտրիկ մարմնին համար
Բեհեզ շապիկ մ’աստղանկար։
Մէջ մանկական նըւէրներուն
Խաղալիկներ ալ կան սիրուն,
Շըրջանակի՝ աստղի ձեւով,
Որ լոյսերով կը պաղպաջեն…
Բայց Յիսուսիկն անոնց մէջէն
Սըրտին սիրածն ընտրեց անխռով.
Փայտ մըն էր ան ձեւով խաչի,
Հրեշտակներուն ընծան վերջի։
Տե՛ս թէ ինչպէս ան կ’արտորայ.
Պինդ սեղմելով՝ կուրծքին վըրայ,
Համբոյրներով կը ծածկէ զայն,
Իբրեւ իր գա՛նձը հրաշազան.
Ու մոռացած իր միւս գանձերն անհամար՝
Կ’ըսէ. «կաղանդչէքս ա՛յս է ինձ համար»։
Եղիշէ արք. ԴՈՒՐԵԱՆ

Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s